TERNEUZEN - Erik de Koeijer keepte jarenlang op hoog niveau en zette ruim een
jaar geleden een punt achter een mooie voetballoopbaan. De sluitpost heeft als
keeperstrainer bij de jeugd nog een band met Terneuzen, maar kan zijn ei nu
vooral kwijt op de fiets. De Koeijer (38) beklom al twee keer de Mont Ventoux
en bracht onlangs de loodzware Vulkanbike in het Duitse Eiffelgebergte tot een
goed eind.
Voor Erik de Koeijer is het hoofdstuk voetbal gesloten. Toen vorige week zondag
Dennis Wondergem geblesseerd het veld moest verlaten en zijn vervanger Kim
Gommers met een rode kaart werd weggestuurd, zag ook De Koeijer de
veelbetekenende blikken in zijn richting. ?Ik heb wel mensen achterom zien
kijken, maar ik begin er niet meer aan?, zegt hij stellig. ?Dat heb ik vorig
seizoen nog wel eens gedaan, om de club te helpen. Het zou nu trouwens niet
meer kunnen ook, want ik ben geen lid meer van Terneuzen, al ga ik wel naar de
thuiswedstrijden kijken.?
De voormalige sluitpost stortte zich na zijn voetballoopbaan op het fietsen en
heeft de smaak te pakken. Zijn eerste fiets is vervangen door een moderner
exemplaar. Kleding en schoeisel zijn met de ambities meegegroeid. De eerste
aanzet werd gegeven bij sportschool Delta, waar Robbert de Moor hem uitnodigde
voor een vrijblijvend ritje.
?We rijden elke zondag met een groepje van zeven man een tocht van een
kilometer of tachtig door het bos en over de hei. De eerste maanden vond ik het
tempo verschrikkelijk hoog liggen?, zegt De Koeijer.
?Maar het is steeds beter gegaan. Ik rijd ook wel eens mee op de weg, maar dan
met mijn mountainbike. Natuurlijk heb je op een mountainbike veel meer
rolweerstand, maar ik rijd lekker mee in de groep. Vorig jaar haalden we met
onze groep een groep fietsers uit Axel in. We reden gemiddeld 45 kilometer per
uur. Daar hebben die mannen het nog over.?De witte reus van Terneuzen, zoals
hij in het doel van de rood-zwarten werd genoemd, heeft echter vooral zichzelf
verbaasd. ?Wie had dat gedacht, dat ik ooit nog eens zou fietsen??
Explosiever
Bekend is ook het verhaal van die twee mannen op een racefiets, die de vroegere
doelman op het fietspad tussen Terneuzen en Axel in het oog kregen. De Koeijer
reed op een gewone fiets, met zijn zoon op de bagagedrager achterop. Het
tweetal moest alles uit de kast halen om de Terneuzenaar in te halen. Erik de
Koeijer was toen in training voor zijn eerste klim op de Mont Ventoux. ?Maar
het mooiste blijft het echte mountainbiken?, vindt hij. ?Er komt wat meer bij
kijken dan bij het fietsen op de weg. Het vraagt een goede techniek en het is
veel explosiever.?
?Ik heb natuurlijk nogal wat kracht in mijn pootjes overgehouden?, vervolgt
hij. ,,Het komt daarnaast veel op karakter aan. Ik geef zo maar niet op.?
Die instelling vindt hij ook terug bij zijn companen van de Terneuzense
sportschool Delta. Peter Boone, Eddy Lambert, Rinie Dey, Ludo Haers, Art van
der Staal en Robbert de Moor zijn volgens De Koeijer stuk voor mannen, die zich
het snot voor de ogen kunnen fietsen. ?Vorig jaar zijn ze met zijn vijven naar
de Vulkanbike geweest??, weet de Terneuzenaar. ,,Dit jaar hebben we er met
zeven man echt naar toe gewerkt. Ik vind het heerlijk om me op zondagmorgen een
paar uur uit te leven. De Vulkanbike is een gigantisch evenement, waaraan een
paar duizend man meedoet. Het was geweldig goed georganiseerd. Elke kruising
was beveiligd, zodat je gewoon door kon rijden. Ik wilde echt weten waar ik
stond. Het is me honderd procent meegevallen.?
De Koeijer eindigde op de 84e plaats, veertien minuten achter Robbert de Moor,
die het snelst van het Terneuzens zevental was. ?Aan de finish heerste een
uitstekende sfeer. Robbert wachtte ons op en deelde de eerste complimenten uit.
Maar in zo?n evenement heerst onder elkaar een geweldige saamhorigheid.
Iedereen praat na afloop met iedereen. Ik heb wel een paar keer in het rood
gereden?, weet hij. ,,Ik heb echt alles gegeven en geprobeerd zo lang mogelijk
mee te gaan. Ik ben qua uithouding enorm gegroeid. Uiteindelijk zaten we met
vijf man van onze ploeg binnen een kwartier van elkaar. Dat geeft aan dat we
redelijk aan elkaar gewaagd zijn. Ik weet nog hoe ik een jaar geleden zat te
sukkelen. Dan heb ik het voor mijn eerste jaar zo slecht niet gedaan.?
Met zijn 94 kilogram beseft Erik de Koeijer dat hij veel gewicht mee omhoog
moet sjouwen. ,,En echte klimgeit zal ik natuurlijk nooit worden?, weet hij.
,,Vooral afdalen vind ik fantastisch. Het geeft een geweldige kick om met hoge
snelheid tussen die bomen door naar beneden te gaan. Dit jaar ben ik voor het
eerst ook de Mont Ventoux af gegaan. Omhoog had ik er precies twee uur over
gedaan. Naar beneden reed mijn vrouw met de auto achter me aan. Ze heeft er
tien minuten langer over gedaan dan ik.?
Door zijn eigen ervaring op de fiets heeft Erik de Koeijer in een kort
tijdsbestek veel bewondering voor beroepswielrenners gekregen. ?Als je die
mannen onder allerlei weersomstandigheden ziet in de Ronde van Spanje en de
Ronde van Duitsland, dan kun je daar alleen maar waardering voor hebben. Als
voetballer speelde je je wedstrijd van anderhalf uur en had je daarna rust.
Maar op de fiets moet je de volgende dag weer aan de slag. Of wij straks een
rustperiode inlassen? Welnee. Wij rijden het hele jaar door. Weer of geen weer.
Zondagmorgen staan we om kwart over acht weer bij Delta op de stoep en gaan we
weer fietsen.?
bron:
http://www.pzc.nl/regioportal/PZC/1,1478,1612-zoeken-Zoeken!!__2870453_,00.html
Date:
15/09/2005